Ég held að það geti verið að ég hafi fundið pöddu á heimili mínu í fyrsta skipti. Jú það hafa nokkrar litlar sakleysislegar flugur ratað hingað inn af rælni en þetta var e-ð óargadýr. Mjög lítið óargadýr, en af því ég veit ekki hvað þetta var þá kýs ég að kalla þetta öllum illum nöfnum. Þetta var lítið, rautt, virtist liðskipt og með fálmara. Nema þetta hafi verið útlitslega óheppið kusk sem endaði veru sína á gólfinu með því að festast á klósettpappírsrúlluna við rúmið mitt (sem ég nota til að snýta mér og þurrka tár þegar ég horfi á Grey´s uppi í rúmi - bara svona til að forðast misskilning, ég er ekki brundandi drengstauli) og þaðan rataði það/hann/hún í ruslið. Vonandi á hvaðsemþettavar enga vini eða ættingja.

Í dag svaf ég á mínu græna þegar Ómar hringdi. Það fyrsta sem hann sagði var að spyrja hvort ég væri tilbúin. Ég auðvitað hummaði ansi lengi þar til ég spurði fyrir hvað og þá var hálftími þar til ég átti að mæta upp í útvarpshús til að tala um Ástráð.
a) Það er leiðinlegt að vera vakinn.
b) Það er leiðinlegt að vera vakinn til að fara að gera e-ð strax.
c) Það er leiðinlegt að vera vakinn til að koma upp í útvarpshús og tala við hættulegt útvarpsfólk sem lætur mann hljóma asnalega.
Þetta var svo allt í lagi, þurfti ekkert að mæta á slaginu og ég hóstaði ekki nema einu sinni sem er afrek út af fyrir sig þannig að ég var ekkert vond við Ómar þegar ég kom - svo ég muni.

Það sem er enn merkilegra er að ég fann mig knúna til að flauta þrisvar sinnum á leiðinni upp í útvarpshús (ekki nýja skemmtilega flautlagið heldur var flautan á bílnum látin hljóma). Fólkið sem keyrði of hægt, svínaði og gaf ekki stefnuljós varð fyrir barðinu á flautunni minni. Svo ekki sé talað um blótið sem þau hafa sennilega ekki heyrt en örugglega vitað að hljómaði um DY-961 á þeim tíma.